Η Ισμήνη Χαρίλα γράφει για το βιβλίο “Στην αγκαλιά του φθινοπώρου” της Αναστασίας Δημητροπούλου

Παρίσι, η πόλη του φωτός, η πόλη που έχει κυριαρχήσει σε πολυάριθμα έργα, που λειτουργεί ως διέξοδος για τον γάλλο ποιητή Μπωντλέρ και όπου ο Αμερικανός συγγραφέας Χένρυ Μίλερ γεύεται έναν διαφορετικό, αντισυμβατικό και προκλητικό τρόπο ζωής στον «Τροπικό του καρκίνου», αλλά και η πόλη όπου ο έρωτας ανθίζει, όπως τραγουδούσε ο Υβ Μοντάν, πρωταγωνιστεί στο πρώτο συγγραφικό πόνημα της Αναστασίας Δημητροπούλου με τίτλο «Στην αγκαλιά του φθινοπώρου» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Έξη.

Βασικοί ήρωες του μυθιστορήματος είναι ο Ιάσονας και η Ηρώ. Εκείνος, ένας πλούσιος και ισχυρός άνδρας της ναυτιλιακής βιομηχανίας, παραδίδεται αμαχητί στον έρωτά της, καθώς θεωρεί ότι είναι η αιώνια αγαπημένη. Αληθινός και ειλικρινής αντιμετωπίζει τη σχέση τους δίχως αναστολές και φόβους και αγγίζει τα όρια της αντοχής του στους σκοπέλους που καλείται να υπερπηδήσει.

Από την άλλη πλευρά η Ηρώ κουβαλά ένα σεντούκι μυστικών που δεν τολμά να αποκαλύψει, πιστεύοντας ότι είναι ικανά να καταστρέψουν το μέλλον της και να της στερήσουν την ευτυχία.

Ο δεσμός τους δεν θα είναι πάντοτε ευοίωνος. Θα παλέψουν και θα χρειαστεί να αποδείξουν όχι μόνο ότι αξίζουν την ευκαιρία που τους χάρισε η Μοίρα, αλλά και ότι μπορούν – ιδίως η Ηρώ – να διαγράψουν τις σκιές του παρελθόντος.

Η ολοκλήρωση της ιστορίας θα αναμετρηθεί συχνά με τα συναισθήματα και τον επηρεασμό τους από θεμιτούς ή αθέμιτους παράγοντες, έστω και αν η δικαίωση οφείλει να βασίζεται στη λογική και την αποκρυστάλλωση των γεγονότων.

Όσον αφορά τώρα το κείμενο θα πρέπει να ειπωθεί ότι διακατέχεται από μια τάση λυρισμού που ενισχύει την ονειρική επιθυμία, ενώ η πρωτοπρόσωπη αφήγηση που εναλλάσσεται ανάμεσα στον Ιάσονα και την Ηρώ επιτυγχάνει τόσο την αμεσότητα όσο και την επεξήγηση των τεκταινομένων σύμφωνα με τη δική τους οπτική.

Παράλληλα καλεί τον αναγνώστη να αναρωτηθεί για το ποιος είναι τελικά ο ορθότερος χειριστής της κατάστασης και εάν οι ρόλοι της πίστης και της απιστίας αντιστρέφονται στο αιώνιο παιχνίδι των δυο φύλων.

Η συγγραφέας επομένως κινείται εντός των ορίων του ρεαλισμού, στήνοντας ένα σκηνικό που γεννά προβληματισμούς καθώς ο καθρέφτης έχει πάντα δυο όψεις που επιζητούν τη θέασή τους, αλλά και το δίλημμα εάν το φθινόπωρο – όπως συμβολικά αναφέρεται και στον τίτλο – θα καταφέρει τελικά να υποσκελίσει τον χειμώνα και να αγκαλιάσει την άνοιξη.

Ισμήνη Χαρίλα

www. writersgang.com

Leave a Reply