Η Ελένη Κίτσου γράφει για το βιβλίο “Τα δάκρυα της σιωπής”

Όταν η σιωπή λύνεται

Στην προσπάθειά της να ξεφύγει από την καταπιεστική μητέρα της, η Χριστίνα μαγεύεται από τον όμορφο Ντέιβιντ και, παρά τις αντιδράσεις του περιβάλλοντός της, τον ακολουθεί στη Νέα Υόρκη πιστεύοντας ότι μια νέα ελεύθερη ζωή ανοίγεται μπροστά της. Ο άντρας της, γλυκός και ευγενικός νεαρός, είναι πάμπλουτος, ιδιοκτήτης ενός κολοσσού και της συμπεριφέρεται άψογα. Γρήγορα όμως θα γίνει αυταρχικός, δυνάστης και βίαιος και, φανερώνοντας ένα άλλο πρόσωπο, θα αρχίσει να την κακοποιεί σωματικά και συναισθηματικά. Ένας τοίχος υψώνεται μπροστά στη Χριστίνα και παρʾόλο που είναι έξυπνη και μορφωμένη, καταξιωμένη δημοσιογράφος και οικονομικά ανεξάρτητη, σιωπά και αδυνατεί να δραπετεύσει από την κόλαση στην οποία ζει. Γιατί; Όταν οι φίλοι της ανακαλύπτουν την τραγική ζωή της, προσπαθούν να τη βοηθήσουν. Θα καταφέρουν να τη σώσουν;

Δύσκολα τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται στο δεύτερο βιβλίο της, «Τα δάκρυα της σιωπής», η Άρια Σωκράτους. Κακοποίηση, διακίνηση λευκής σαρκός και πορνεία. Γιατί παράλληλα με την κεντρική ιστορία, σαν background, εκτυλίσσονται και άλλες ανεξάρτητες ιστορίες σεξ τράφικινγκ. Με παράλληλες αναφορές σε ναρκωτικά και αλκοόλ –πώς θα μπορούσαν να λείπουν από τον υπόκοσμο;–, αλλά και σε καταπιεστικές και δεσποτικές συμπεριφορές που δεν επιτρέπουν στον άλλον να αναλάβει πρωτοβουλία, να εκφραστεί ελεύθερα, ούτε να αναπνεύσει καλά καλά. Θέματα που καίνε, θέματα που για να παρουσιαστούν σωστά και τεκμηριωμένα χρειάστηκε ενδελεχής έρευνα από τη συγγραφέα, να συνομιλήσει με ψυχολόγους, να απευθυνθεί σε ειδικά κέντρα, αλλά και να λάβει υπόψη και προσωπικές μαρτυρίες γυναικών, που υπέστησαν τα παραπάνω. Ζητήματα σοβαρά που ενσωματώνονται με επιδέξιο τρόπο μέσα στην ιστορία.

Μέσω αναδρομικών αφηγήσεων η Χριστίνα τού σήμερα αναθυμάται τα όσα συνέβησαν τότε, ενώ παράλληλα παρουσιάζεται και το εφιαλτικό παρόν της. Και όταν το παρελθόν τελειώνει, η συγγραφέας καταπιάνεται με διαφορετικά θέματα. Δεν παίρνει μονότερμα τις ιστορίες, τις μπλέκει αρμονικά μεταξύ τους κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ενώ στο τέλος κάθε κεφαλαίου μια φράση, συνήθως, προϊδεάζει τους αναγνώστες για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Μέσα στο βιβλίο υπάρχουν και κεφάλαια που παρουσιάζουν τις ψυχολογικές προεκτάσεις των θυμάτων του σεξ τράφικινγκ και της κακοποίησης. Πώς το βιώνουν όλο αυτό, τι αντίκτυπο έχει στη ζωή τους, πώς αισθάνονται, πώς αντιδρούν; Και μετά; Είναι δυνατόν να συνεχίσουν τη ζωή τους σαν να μη συνέβη τίποτα;

Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας στην ουσία είναι αντιήρωες. Αλλιώς αναμένεται να αντιδράσουν και να πράξουν και αλλιώς κινούνται τελικά. Η Χριστίνα δειλιάζει και υπομένει, ο ευγενικός και με τρόπους Ντέιβιντ κάπου χάνει το μπαλάκι κι ένας δεύτερος βίαιος εαυτός κάνει την εμφάνισή του.

Με ζωντανή γραφή, από την πρώτη αράδα, δημιουργούνται εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη και με γοργή αφήγηση, που κόβει την ανάσα, αλλά με καθαρό λόγο, η Άρια Σωκράτους μιλάει έξω από τα δόντια, λέει όσα έχει να πει με τ’ όνομά τους, δεν παίζει με τις λέξεις, ούτε υπονοεί πράγματα, βάζει το μαχαίρι στο κόκαλο, λέει αλήθειες με ωμό τρόπο, ευθέως.

Γλυκόπικρη η γεύση του βιβλίου στο τέλος. Μα συμβαίνουν τέτοια αποτρόπαια και εφιαλτικά πράγματα στην αληθινή ζωή; Κι όμως. Η πραγματικότητα είναι απείρως πιο άσχημη και δύσκολη απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Αλλά υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί και οι άμεσα εμπλεκόμενοι, τα θύματα, να απεγκλωβιστούν. Αρκεί να το θελήσουν και να βρουν τη δύναμη να αντιδράσουν.

Ελένη Κίτσου
www.diavasame.gr

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.