ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ – ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΜΑΖΙ

Συγγραφέας:  Χρυσάνθη Μίσκου
ISBN: 978-618-5713-91-1
Σελίδες: 507
Έκδοση: 2026
Διαβάστε απόσπασμα εδώ

Κάποιες ψυχές γεννήθηκαν για να συναντηθούν…

Η Ελένα πάντα ένιωθε ότι η ζωή της ήταν μισή, ότι ένα μεγάλο, ίσως το πιο σημαντικό, κομμάτι της καρδιάς της έλειπε. Πίστευε ακράδαντα πως η ευτυχία τής είχε γυρίσει την πλάτη και δεν θα ερωτευόταν ποτέ. Αποφασισμένη να συνεχίσει για πάντα μόνη, αφοσιώνεται στη δουλειά της, μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται εκείνος…

«Αυτή τη φωνή την ήξερα τόσο καλά όσο και τη δική μου. Πάγωσα ολόκληρη και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Δεν χρειάστηκε καν να σηκώσω το βλέμμα για να δω ποιος ήταν».

Από την Ισπανία του σήμερα μέχρι τη Μάλτα του χθες, ξεκινάει μια μαγική ιστορία. Δύο κεντρικά πρόσωπα, ένα στο σήμερα και ένα στο μακρινό παρελθόν, παλεύουν για το δικαίωμά τους στη ζωή και την αγάπη κάνοντας τις επιλογές τους, προκαλώντας τη μοίρα και αντιμετωπίζοντας κάθε συνέπεια. Χαμένοι έρωτες που επιστρέφουν απρόσμενα αλλά και νέοι, προδοσίες, μάχες και ανατροπές σας προσκαλούν σε ένα συναρπαστικό ταξίδι.

Συγγραφέας: Βάσω Γαλάνη
ISBN: 978-618-5713-94-2
Σελίδες: 474
Έκδοση: 2026
Διαβάστε απόσπασμα εδώ

«Μεγάλωσα στην οδό Ονείρων. Μόνο που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα όνειρά μου ήταν πάντα τσακισμένα. Ο πατέρας μου μας εγκατέλειψε για μία άλλη γυναίκα και η μάνα μου δεν ξεπέρασε ποτέ τον χωρισμό τους. Ούτε κι εγώ. Αυτό που έμαθα με πολύ σκληρό τρόπο είναι ότι η αγάπη πληγώνει. Για αυτό και δεν εμπιστεύτηκα ποτέ κανέναν.

Όταν ο Λευτέρης με κοίταξε για πρώτη φορά, ένιωσα ένα πρωτόγνωρο σκίρτημα στην καρδιά, μα ήταν το αγόρι της Μαργαρίτας, καρπός απαγορευμένος. Κι όμως… έγινα αυτό που ποτέ δεν ήθελα. Η άλλη γυναίκα… Κι ας μην έφταιγα εγώ, κι ας ζούσα μες στο ψέμα. Νομίζω πως βαθιά μέσα μου ήξερα. Πλήγωσα και πληγώθηκα βαθιά, και όταν αποφάσισα να δω κατάματα τα λάθη μου, η ζωή με τιμώρησε για όλα όσα άθελά μου έπραξα.

Ευτυχώς, δεν σταμάτησα να ελπίζω, δεν σταμάτησα να ζω. Έκανα όλα όσα ήθελα, πάνω από όλα για μένα. Χωρίς, όμως, ποτέ να ξεχνάω τους ανθρώπους που αγαπώ. Και ίσως αυτή να ήταν και η δικαίωσή μου. Γιατί οι άνθρωποι που αγαπιούνται βρίσκουν πάντα τρόπο να ξανασυναντηθούν, ακόμα και αν οι δρόμοι τους χωρίσουν.

Βρίσκομαι πάλι στην οδό Ονείρων. Αυτή τη φορά κοιτάω το όνειρό μου κατάματα. Δεν είναι πια εφιάλτης…»