ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ – ΟΙ ΜΑΝΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

21.50

Η ζωή είναι ένας συνεχόμενος αγώνας. Μπορεί να μην κερδίζουμε πάντα όμως δεν πρέπει ποτέ να σταματάμε να αγωνιζόμαστε.

 

Συγγραφέας: Αφροδίτη Σαββίδη
ISBN: 978-618-80819-7-0
Σελίδες: 454

Αναμνήσεις μιας ζωής που θα χαθούν στην άβυσσο της λήθης αλλά όχι της καρδιάς.

30 Αυγούστου 1922. «Το μέτωπο, μάνα, έσπασε! Ο στρατός μας δεν βαστάει άλλο. Οι στρατιώτες μας οπισθοχωρούν…», έφερε τα τραγικά νέα η Αφροδίτη μπαίνοντας στο σπίτι εκείνο το μοιραίο πρωινό. «Παναγία μου! Τα παιδιά μας», φώναξε έντρομη η Αικατερίνη. «Κανείς δεν μας ρώτησε. Κανένας δεν νοιάζεται. Αν ήταν στο χέρι μας, δεν θα γινόταν πόλεμος, γιατί ξέρουμε τι θα πει ζωή, αφού είμαστε φορείς της», συνέχισε οργισμένη τη σκέψη της…

Τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν ολέθρια για την ιστορία του ελληνισμού. Οικογένειες ολόκληρες χάθηκαν και άλλες έγιναν μάρτυρες φρικτών εγκλημάτων. Χιλιάδες αναγκάστηκαν να ορθώσουν το καταρρακωμένο τους κορμί και να βαδίσουν τον δύσκολο δρόμο της προσφυγιάς. Όμως τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Τίποτα δεν θα είναι εύκολο, όταν οι μνήμες από τη χαμένη πατρίδα τούς στοιχειώνουν.

Μάνα και πατέρας μαζί η Αικατερίνη, θα οδηγήσει την οικογένειά της σε έναν καινούριο τόπο για να χτίσουν ένα καλύτερο αύριο. Αφήνοντας πάντα τελευταίο τον εαυτό της, τα θέλω και τις επιθυμίες της, αντιμετώπισε με περίσσια δύναμη όσα της έφερε η ζωή. Ο πόνος της μπορεί να ξεθώριασε, όμως τα σημάδια της θλίψης δεν τα αποχωρίστηκε ποτέ…

Μια αληθινή ιστορία γραμμένη μέσα στις φλόγες ενός χαμένου παραδείσου.

Συγγραφέας: Μάρθα Πατλάκουτζα
ISBN: 978-618-5240-41-7
Σελίδες: 467

Τι είναι αρκετό για να χάσει μια μάνα την ψυχή της; Τα όσα πέρασαν οι μάνες του Πόντου δεν είχαν όριο. Πόνεσαν για την πατρίδα που έχασαν. Έκλαψαν για το άδικο. Λύγισαν για τα παιδιά που έθαψαν.

Τραπεζούντα, 1918. Οι Νεότουρκοι πλέον ήταν ασυγκράτητοι. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να εξοντώσουν το χριστιανικό στοιχείο. Βιάζουν, λεηλατούν, ατιμάζουν. Σκελετωμένοι άνθρωποι που μοιάζουν με σκιές, βαδίζουν αγόγγυστα προς τα τάγματα εργασίας.
Οι μάνες του Πόντου για να γλιτώσουν από τις θηριωδίες και τις σφαγές των Τούρκων, θα κρυφτούν άλλες στα βουνά της Σάντας και άλλες θα αναζητήσουν καταφύγιο στον Καύκασο. Με μοναδικό τους εφόδιο τη δύναμη για ζωή, θα αναμετρηθούν με τον πόνο της απώλειας και του ματωμένου ξεριζωμού από τη γενέθλια γη. Δεν θα ανασάνουν πια τη μυρωδιά της μάνας πατρίδας. Έχουν χάσει τον Πόντο τους. Για πάντα.
Και μόλις η ζωή τούς χαμογελάσει ξανά, έστω και αχνά, η ιστορία επαναλαμβάνεται, σαν να προσπαθούσε ο Θεός να τις κάνει ακόμα πιο δυνατές μέσα από τις πικρές λύπες. Κατατρεγμένες από τις Σοβιετικές αρχές, πρέπει για δεύτερη φορά να παλέψουν με τα θεριά της φύσης. Ο δρόμος θα τους οδηγήσει στην αγκαλιά της Ελλάδας, της πατρίδας που θα τους δεχτεί με καχυποψία.
Οι μάνες του Πόντου, κουβαλώντας τη δύναμη με την οποία τις είχε μπολιάσει η ρίζα τους, θα δώσουν τον αγώνα τους, και σε πείσμα κάθε δυσκολίας, θα καταφέρουν να σηκωθούν, όσες φορές και αν χρειαστεί να λυγίσουν.

Ευγενία, Σοφία, Δωροθέα. Τρεις γυναίκες που έζησαν τον ξεριζωμό, βιώνοντας τον μέγιστο πόνο για αυτά που άφησαν πίσω. Τρεις γυναίκες που κρίθηκαν όχι μόνο από τη στάση τους απέναντι στη ζωή, αλλά απέναντι στο θάνατο. Μια αληθινή ιστορία ζωής μέσα από τις μαρτυρίες τους.

Αξιολογήσεις

Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.

Δώστε πρώτος μία αξιολόγηση “ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ – ΟΙ ΜΑΝΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ”