Η Τζένη Κουκίδου γράφει για το βιβλίο “Οι μεγάλες αγάπες ξημερώνουν μόνες”

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο αδικούνται τα βιβλία όταν χαρακτηρίζονται «της παραλίας», άσχετα που προσωπικά δε νοώ να βρεθώ δίπλα σε θάλασσα χωρίς βιβλίο/-α. Αδικούνται επειδή συνειρμικά η παραλία ταιριάζει με στιγμές χαλάρωσης, ξεγνοιασιάς και διακοπές, άρα οτιδήποτε μας περιτριγυρίζει συμβάλει σε αυτό το κλίμα. Συνεπώς, τα βιβλία των διακοπών (πρέπει να) είναι ανάλαφρα και να διαβάζονται ακάματα. Επομένως δεν πρέπει να φορτίζουν πολύ πολύ το συναισθηματισμό μας (έχετε δει ποτέ λουόμενο να βάζει τα κλάματα;) ή να μη μας προβληματίζουν (έχετε ακούσει ποτέ συζήτηση για τις κοινωνικές προεκτάσεις της μονογονεϊκής οικογένειας στην μετέπειτα ενήλικη ζωή του παιδιού κάτω από θαλάσσια ομπρέλα;) ή να μην απαιτούν μεγάλη συγκέντρωση. Συνεπώς, όσα μυθιστορήματα χαρακτηριστούν έτσι ανάγονται στην κατηγορία του «εύκολου» βιβλίου· μοιραία κατιτίς πιο κάτω από τη σοβαρή λογοτεχνία. Ξεχνάμε όμως ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος της βιβλιοπαραγωγής βγαίνει στις προθήκες αυτήν την εποχή καθώς οι εκδότες γνωρίζουν ότι το καλοκαίρι θα διαβάσουμε περισσότερο και περισσότεροι άρα είναι πολύ λογικό να θέλουν να «ποντάρουν» σε τούτη την περίοδο της μεγάλης ζήτησης.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Η διαδικτυακή εποχή που διανύουμε με τις άπειρες φωτογραφικές απεικονίσεις των στιγμών μας, προσφέρει αρκετά καλά, όμως με άνεση περνά και λάθος μηνύματα, ειδικά όταν στις εν λόγω φωτογραφίες συμπεριλαμβάνονται και τα αναγνώσματα που μας συνοδεύουν στα μπάνια. Από την άλλη, οι συγγραφείς που έχουν προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα επιδίδονται στο «σπορ» της συλλογής φωτογραφιών των αναγνωστών τους (κι εγώ στη θέση τους αυτό θα έκανα) όμως όσο περισσότερες αυτές οι λήψεις τόσο μεγαλύτερος ο «κίνδυνος» να μπει ένα μυθιστόρημα στο κλαμπ των βιβλίων της παραλίας, άρα να χαρακτηριστεί κακώς ως «εύπεπτο».
Συμπερασματικά: διαβάστε, διαβάστε, διαβάστε… όπου και όσο μπορείτε, και φωτογραφίστε -εγώ το κάνω συχνά- τα βιβλία που σας συντροφεύουν (οι στιγμές είναι για να μένουν) και μη κρίνετε τα υπόλοιπα από την εποχή κυκλοφορίας τους.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Κεραμάρη που κυκλοφόρησε καρδιά καλοκαιριού και «κινδυνεύει» να αποκτήσει την «ταμπέλα» της παραλίας. Πρόκειται για αισθηματικο-ψυχολογικό μυθιστόρημα με θριλερικές σκηνές γεμάτες αγωνία και σασπένς. Επίσης, πρόκειται για ανάγνωσμα εποχής αλλά και σύγχρονο μαζί, αφού αφορά δύο ιστορίες αγάπης: η μία εξελίσσεται τώρα, η άλλη μισό αιώνα πριν.

Μια σκληρή βίαιη αρχή εισάγει τον αναγνώστη στην υπόθεση όσο γνωρίζεται με τα πρόσωπα ενώ, εμβόλιμα στην βασική ιστορία, η ιστορία δύο ερωτευμένων ανθρώπων ξαναζωντανεύει από ένα παρελθόν, που μετρά κάποιες δεκαετίες πριν, όμως παραμένει επίκαιρο όπως όλες οι μεγάλες αγάπες.
Στην υπόθεση: η Μελίνα είναι μια νέα γυναίκα που δέχεται σωματική και ψυχική κακοποίηση από τον σύντροφό της. Όταν οι αντοχές της εξαντλούνται θα αποδράσει στο αρχοντικό της λίμνης μακριά από την πόλη και κάθε γνώριμο περιβάλλον να επουλώσει τις πληγές της αναζητώντας ηρεμία και γαλήνη. Το αρχοντικό όμως έχει τις δικές του ιστορίες να διηγηθεί από τους ανθρώπους που έζησαν ανάμεσα στους τοίχους του ενώ μίση και πάθη από το παρελθόν έρχονται να στοιχειώσουν το παρόν της.

Κανείς δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από το παρελθόν του, όσο κι αν το προσπάθησε. Γιατί η ζωή σε φέρνει πάντα αντιμέτωπο με αυτό που φοβάσαι περισσότερο, με την αλήθεια της ψυχής σου.

Οι ήρωες που θα γνωρίσουμε τραγικοί. Μυστήριο και κρυμμένα μυστικά κάνουν την εμφάνισή τους. Ενοχές, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, παλιές ιστορίες… Ντροπή… Δίψα για εκδίκηση ή για δικαίωση… Μα και έρωτας! Και λάθη… και καιρός να ξεμπερδεύουν με το παρελθόν (κοντινό και μακρινό) και να προχωρήσουν στο μέλλον χωρίς βαρίδια, ανάλαφροι και ελεύθεροι. Θα τα καταφέρουν;

Οι σελίδες γυρνούν γρήγορα… οι λέξεις τρέχουν και, όταν πια έφτασα στο τέλος, κράτησα τρία πράγματα ως αποστάγματα και διδάγματα από το βιβλίο:
-Το μίσος μόνο κακό και λάθη φέρνει. Αντιθέτως, η αλήθεια όσο πικρή, δύσκολη και άβολη κι αν είναι, είναι καλύτερη σε κάθε περίπτωση· μακροπρόθεσμα η αλήθεια κερδίζει.
-Το αληθινό σμίξιμο είναι ό,τι πιο υπέροχο και ανυπέρβλητο υπάρχει για να βιώσει ο άνθρωπος.
-Η πραγματική αγάπη είναι αδιαπραγμάτευτη και αθάνατη.

Τζένη Κουκίδου

koukidaki.blogspot.com