Σίγουρα για κάποιους υπάρχουν χρόνια ντροπής, σίγουρα αυτά τα χρόνια δεν θα θέλουν να τα είχαν ζήσει, ίσως και να μη θέλουν να τα θυμούνται. Είναι όμως κομμάτι των αναμνήσεών τους, είναι κομμάτι της ζωής τους και δεν είναι λάθος να πούμε ότι πολλές φορές ακόμη και τα χρόνια ντροπής στάθηκαν αφορμή για τη μετέπειτα πορεία τους.
Χρόνια ντροπής έζησε η Τασούλα, χωρίς η ίδια να ευθύνεται, χωρίς να το επιδιώκει. Χρόνια ντροπής για την ίδια, μα για άλλους χρόνια αδιάφορα ή και συνετά.
Μη βιάζεστε να πάρετε θέση. Δώστε μου την ευκαιρία να καταγράψω όλα όσα μοιράστηκα με το βιβλίο της Ευθυμίας Αθανασιάδου και φτάνοντας στο τέλος του άρθρου ευελπιστώ να έχω καταφέρει να κεντρίσω το ενδιαφέρον σας σε σχέση με την ιστορία της Τασούλας.
Από ένα φτωχοχώρι των Σερρών, κατάγεται ο Νίκος και η γυναίκα του Κατίνα. Έχουν τρία παιδιά και οι συνθήκες διαβίωσης στο χωριό είναι λυπηρές. Φτώχεια, πείνα και όλοι στοιβαγμένοι σε ένα μικρό σπίτι. Δύσκολα ή εύκολα η απόφαση να φύγουν και να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον, ήταν μονόδρομος. Αναζητούσαν στέγη, τροφή και ένα καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά τους. Η Μαρία η μεγάλη τους κόρη, είναι ζηλιάρα, απαιτητική, ιδιότροπη και τεμπέλα. Η Τασούλα έχει δίψα για μάθηση, είναι περίεργη, εργατική και αυθόρμητη. Ο μικρός Παύλος είναι ο καλομαθημένος της οικογένειας και όπως εύκολα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, τα περισσότερα βάρη πέφτουν στους ισχνούς ώμους της Τασούλας.
Αυτά τα πρόσωπα θα μας απασχολήσουν στην αρχή της ιστορίας, ενόσω στη συνέχεια θα δεχτούμε καλοπροαίρετα προσθήκες που όμως δεν έχουν όλες θετικό πρόσημο.
…αν με αγαπάς, μην πεις τίποτα. Τα λόγια πολλές φορές μας σκοτώνουν…
Η αυλαία ανοίγει με τα ευφάνταστα όνειρα των παιδιών για να ξεχάσουν την πείνα τους, με το νέο τους πρόχειρα κατασκευασμένο σπίτι, τα δειλά χαμόγελα αισιοδοξίας της οικογένειας, το σχολείο που θα κρατήσει δέσμια την Τασούλα, τη δουλειά στα χωράφια για κάποιους έτσι ώστε να συνεισφέρουν στον οικογενειακό προϋπολογισμό, την άποψη του πατέρα που κανείς δεν παρακούει, αλλά και το σπίτι των γιατρών, μια όαση για τη μικρή Τασούλα στο γκρίζο και φτωχό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει.
Η Τασούλα είναι ένα παιδί που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Τίμια, επίμονη, πειθαρχημένη. Κυνηγά το όνειρό της το οποίο δεν είναι άλλο από το σχολείο και τη μάθηση, εργάζεται σκληρά και αγόγγυστα και υπομένει την άδικη συμπεριφορά των υπόλοιπων μελών της οικογένειας.
Θέλει να σπουδάσει και γι’ αυτό σκύβει το κεφάλι, παρακαλεί, μοχθεί και όλα πάντα με χαμόγελο. Είναι ένα παιδί που θέλει να ανοίξει τα φτερά του, μα τα πρέπει της κοινωνικής υποχρέωσης, θα ραπίζουν αρκετές φορές τα όνειρά της, θα ψαλιδίζουν τα φτερά της και θα την αφήσουν απροστάτευτη και αβοήθητη να παλεύει με δαίμονες.
Θα διαβάσουμε για ένα ματωμένο σεντόνι, για έναν γάμο ξέχειλο βία σε σώμα και ψυχή, για τον πόνο και τα δάκρυα πλάι σε έναν αγριάνθρωπο και δύστροπο άντρα, για χαστούκια και πικρά λόγια, για κρυμμένα βιβλία αλλά και κρυμμένα από όλους αισθήματα, για ένα αγαπημένο ζευγάρι το οποίο θα σταθεί αρωγός και σύμμαχος της Τασούλας στα δύσκολα αλλά και στα πολύ δύσκολα, αλλά και για τις ανώμαλες και ανήθικες προτάσεις ενός μεθυσμένου.
…ο προορισμός της γυναίκας είναι ο γάμος…
Τα σχόλια του κόσμου, τα κουτσομπολιά, η μοίρα της παντρεμένης γυναίκας να στέκει πλάι στον άντρα της όποιος κι αν είναι αυτός αλλά και οι καθωσπρεπισμοί τους οποίους επιβάλει η κλειστή κοινωνία, στέρησαν από την Τασούλα τα όνειρά της και όχι μόνο.
Όταν έναν αναπάντεχος πυρετός χτυπήσει την πόρτα της, οι ισορροπίες θα αλλάξουν, η ελπίδα θα ψυχορραγεί, τα πολλά γιατί θα βασανίζουν τη ζωή της πρωταγωνίστριας, μια νέα φίλη θα την κρατήσει αγκαλιά και ένα ψεγάδι εμπιστοσύνης θα φανεί αμυδρά στον ορίζοντά της πλάι σε ένα κομβικό πρόσωπο από το πρόσφατο παρελθόν.
Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Ευθυμίας Αθανασιάδου, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:
…στη ζωή πρέπει να αγωνίζεσαι, χωρίς αγώνα δεν καταφέρνεις τίποτε. Ποτέ δεν πρέπει να υποκύπτεις. Πρέπει να υπάρχει ο αυτοσεβασμός και η αξιοπρέπεια…
Πολλές φορές το να γράψεις τον επίλογο σε ένα άρθρο, είναι επίπονο. Στέκεις πλάι σε ήρωες, σε βασανισμένες ψυχές, θυμώνεις, χαίρεσαι μα και δακρύζεις. Η ιστορία της Τασούλας τα έχει όλα. Έχει γονείς άξιους προς μίμηση και άλλους άξιους προς αποφυγή, έχει ένα οίκημα το οποίο θα φιλοξενήσει πονεμένες ψυχές, έχει όνειρα τα οποία είχαν υπομονή και σθένος, έχει μονοπάτια κακοτράχαλα, έχει την άτυχη Παρασκευούλα που πραγματικά η ιστορία της με συγκίνησε και τέλος έχει δυο ακόμη ψυχούλες, τη Χριστίνα και την Άννα οι οποίες αναμοχλεύτηκαν με την Τασούλα και το αποτέλεσμα είναι ξέχειλο συναισθήματα.
Κι άλλες φορές έχω αναφέρει, τι πρέπει να διαθέτει ένα βιβλίο για να ξεχωρίσει. Έντονο προβληματισμό, συναίσθημα, φόρτιση, ελπίδα, όνειρα και πολυσχιδείς χαρακτήρες. Το σημερινό βιβλίο είναι πλούσιο σε όλα. Έχω σκόπιμα επιλέξει να μην αναφερθώ σε όλα τα πρόσωπα που κυοφορεί. Κάποια τα έχω αναφέρει επιδερμικά και άλλα καθόλου. Επιθυμία μου είναι να ανακαλύψετε μόνοι σας όλα όσα επιμελώς σας έχω στερήσει, να ταξιδέψετε πλάι στην Τασούλα, να της κρατήσετε γερά το χέρι, να τη δείτε να μεγαλώνει, να ερωτεύεται, να πέφτει και να τη βοηθάτε να σηκωθεί όποτε το έχει ανάγκη.
Μπορεί οι γονείς να μην είναι σε θέση να στηρίξουν τα παιδιά τους, μπορεί άλλες φορές πάλι να επιβάλουν τα δικά τους θέλω, μπορεί να μην έχουν τη δύναμη να διώξουν μακριά το κακό που καραδοκεί πίσω από την πόρτα τους, αλλά να θυμάστε ότι, η αγάπη τους πολλές φορές μπορεί όλα να τα παραμερίσει και όλα να τα διαγράψει.
Η Τασούλα, με πληγές οι οποίες επουλώθηκαν σταδιακά, συνεχίζει πλάι σε ανθρώπους που την αγαπούν και τη νοιάζονται. Επιχειρεί μικρά και δειλά βήματα, κωφεύει απέναντι στη βουή της κοινωνίας και αφήνει το χαμόγελο να στολίσει το πρόσωπό της.
Τι μου έμεινε από το βιβλίο; Ο βιβλιοπώλης και η ανιδιοτελής προσφορά τόσο του ιδίου όσο και της γυναίκας του και ο δύσκολος δρόμος ενός γιατρού να ενημερώσει τους οικείους των ασθενών για την μη αναστρέψιμη πορεία της ζωής τους.
Προασπιστείτε με δύναμη, κρατήστε κάπου κοντά σας ένα πακέτο χαρτομάντηλα και αρχίστε να διαβάζετε τα χρόνια της ντροπής!
Κατερίνα Σιδέρη