“Ένα μυθιστόρημα που ακουμπά την καρδιά του αναγνώστη, καθώς δυο νεανικές ψυχές καλούνται να αντέξουν στη δίνη της Ιστορίας. Μία ιστορία που μιλά για τη δύναμη και τα όρια της αγάπης, με φόντο τον ξεριζωμό, τον πόλεμο και τα μυστικά που σημαδεύουν δυο ζωές”.
Κυρία Κεραμάρη, ο έρωτας του Μιρό και της Άννας γεννιέται σε μια εποχή γεμάτη αθωότητα, αλλά σύντομα έρχεται αντιμέτωπος με τις σκληρές ανατροπές της ιστορίας και του πολέμου. Τι σας ώθησε να τοποθετήσετε ένα τόσο δυνατό συναίσθημα μέσα σε ένα περιβάλλον ξεριζωμού και απώλειας; Πιστεύετε πως η αγάπη λειτουργεί ως καταφύγιο ή τελικά δοκιμάζεται περισσότερο σε δύσκολες εποχές;
Δικά μου εγκλωβισμένα για χρόνια συναισθήματα από την εφηβεία μου ακόμη, όταν ορδές προσφυγόπουλων έρχονταν από την τότε Γιουγκοσλαβία στα μέρη μας για να σωθούν από τη δίνη του πολέμου και φιλοξενούνταν σε ελληνικές οικογένειες με οδήγησαν στη συγγραφή αυτού του βιβλίου. Η δοκιμαζόμενη αγάπη φυσικά για μένα είναι πάντα το κλειδί για να περάσω αυτό που θέλω μέσα από τα βιβλία μου.
Στο «Εκεί που μια αγάπη έσβησε» βλέπουμε πόσο σημαντική είναι η δύναμη της μνήμης, η παρουσία της οικογένειας και οι δεσμοί φιλίας. Πόσο καθοριστικό θεωρείτε το παρελθόν στη διαμόρφωση των ηρώων και στη λήψη των μεγάλων αποφάσεων της ζωής;
Το παρελθόν μας είμαστε εμείς, αποκομμένοι από τις ρίζες μας πως μπορούμε να προχωρήσουμε; Πως μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις για το μέλλον μας; Για να πατάμε σταθερά στο παρόν και να υπάρχει μια ισορροπία στη ζωή μας η συμφιλίωση με όσα έχουμε βιώσει και έχουμε πάρει σαν κληρονομιά από τα σπίτια μας είναι απαραίτητη.
Η ιστορία σας εστιάζει σε τραύματα, προδοσίες, ψέματα αλλά και στην ελπίδα που ανατέλλει ακόμη και μέσα στη σκοτεινιά. Υπήρξε κάποιο πραγματικό γεγονός ή μια προσωπική εμπειρία που σας ενέπνευσε να αναπτύξετε τόσο έντονα συναισθηματικές σκηνές;
Προφανώς και είχα συναισθηματική εμπλοκή σε όλο αυτό μέσα από ανθρώπους που από ξένοι έγιναν κοντινοί μου μέσω του δεσίματος που δημιουργείς όταν μοιράζεσαι όμορφες και δύσκολες καταστάσεις.
Το σκηνικό της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας αποδίδεται με ζωντάνια και ρεαλισμό. Πόσο δύσκολο ήταν να χτίσετε αυτή τη διπλή ατμόσφαιρα και πώς επηρέασε τη ψυχολογία και τις επιλογές των πρωταγωνιστών σας;
Οι πρωταγωνιστές μου γίνονται έρμαια των γεγονότων που καθορίζει η ιστορία ερήμην τους όπως συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους. Τα γεγονότα που βιώνουν τους καθορίζουν σαν ανθρώπους και επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση τους καθώς και την εξέλιξη της πορείας της σχέσης τους.
Η αγάπη που περιγράφετε μοιάζει να κινείται διαρκώς ανάμεσα στο φως και στη σκιά, αφήνοντας στους ήρωες, μνήμες που δεν σβήνουν εύκολα. Τι θα θέλατε να κρατήσουν όσοι διαβάσουν το «Εκεί που μια αγάπη έσβησε» για τη δύναμη, αλλά και το τίμημα μιας αγάπης που αντιστέκεται στον χρόνο και στις δυσκολίες;
Θα ήθελα πολύ οι αναγνώστες μου να κρατήσουν ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν έχουν την τύχη με το μέρος τους, συναντούν περισσότερες δυσκολίες από άλλους όμως η αγάπη βρίσκεται παντού και είναι πανταχού παρούσα. Στο βλέμμα της μάνας, στο άγγιγμα της γιαγιάς, στην αγκαλιά ενός καλού φίλου, στο σμίξιμο δύο ερωτευμένων. Είναι πολυδιάστατη και δίνει κουράγιο, δίνει φτερά και δύναμη να ξεπεραστούν οι δυσκολίες της ζωής.
Η δεκαετία του ’90, ο πόλεμος στα Βαλκάνια και η νέα ζωή στην Ελλάδα δίνουν έντονο κοινωνικό και ιστορικό υπόβαθρο στη μυθοπλασία. Πώς εργαστήκατε ερευνητικά ώστε να αποδώσετε με αλήθεια αυτή την εποχή, και ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις στη συγγραφή;
Το βιβλίο αυτό χρειάστηκε δυόμιση χρόνια για να ολοκληρωθεί. Μελέτησα άπειρες ώρες τα ιστορικά κομμάτια, τα γεγονότα, τα ψιλά γράμματα της ιστορίας, μίλησα με πολλούς ανθρώπους που έζησαν στη δίνη των γεγονότων, είδα ταινίες και ντοκιμαντέρ, παρακολούθησα συνεντεύξεις. Κράτησα άπειρες σημειώσεις, έσβησα κι έγραψα ακόμη περισσότερες φορές. Ήθελα το αποτέλεσμα να είναι άρτιο ιστορικά, αυτή ήταν και η μεγαλύτερη πρόσκληση για μένα.
Αν σας ζητούσα να συνοψίσετε σε μία μόνο εικόνα ή φράση όσα αφήνει τελικά το μυθιστόρημά σας, ποια θα ήταν αυτή; Τι ελπίζετε να νιώσει ο αναγνώστης, όταν κλείσει την τελευταία σελίδα;
«Την αγάπη τη μυρίζεις από χιλιόμετρα. Κι αυτοί αγαπούσαν ο ένας τον άλλον. Και μάλιστα πολύ..» Η φράση αυτή συνοψίζει τη δύναμη της σύγκρουσης της αγάπης με τον πόλεμο που παρόλο που ήταν μεγάλη ανάμεσα στα έθνη της Γιουγκοσλαβίας τελικά δεν ήταν αρκετή για να αποφευχθεί η αιματοχυσία.. Γιατί ο πόλεμος είναι πάντα πόλεμος και αυτό το συναίσθημα της απώλειας που τον συνοδεύει είναι διαχρονικό και δεν κοιτά εθνότητες, χρώμα και θρησκεία. Πονάει το ίδιο για όλους μας.
Νεκταρία Βαρσαμή – Πουλτσίδη
Ελένη Κεραμάρη: Όταν ο έρωτας και ο πόλεμος συναντιούνται στα σύνορα της μνήμης – CorfuPress.com %